De 3e deur ©

Het is 2020 en januari komt met enkele dagen op de teller tot zijn einde. Er zweeft al maanden een gedachte door mijn hoofd die ik nog niet eerder heb durven uitspreken. Ik verwacht niet serieus genomen te worden. Waarschijnlijk omdat ik de gedachte zelf ook niet serieus durf te nemen.

Negen uur, NOS maakt een eind aan hun programma. Mam zit op de bank en kijkt zoekend om zich heen. Het nieuws is afgelopen, ze is op zoek naar een nieuwe bezigheid. Ik tik haar op de schouder; even laten weten dat ik er ben en plof neer op de bank naast haar. Als ik het wil doen moet het nu gebeuren, de tijd dringt. 

‘Ik wil stoppen met de studie. Ik wil naar de kunstacademie’. Het hoge woord is eruit voordat ik er erg in heb. Ze kijkt verbaasd. Niet omdat ik naar de kunstacademie wil maar juist omdat ik deze wens niet eerder heb durven uitspreken.

Samen kijken we naar de opties. Ze heeft vroeger ook aan een kunstacademie gestudeerd en weet uit ervaring te vertellen waar ik op moet letten. Na enkele open dagen en een berg aan websites bezocht te hebben is de keuze gemaakt; AKV| ST. Joost.

Op zaterdagochtend maak ik in het zonnetje, met een kopje koffie, een lijst van werken die ik wil gebruiken voor de toelating. Elke kunstacademie heeft een toelating heb ik begrepen.

Alles wat ik noteer kras ik seconde later door. Het is niet authentiek.

Gedachteloos krabbel ik naast mijn lijstje kleine tekeningetjes op het blad. Dit doe ik al snel wanneer ik vast loop in mijn taken. Het duurt dan ook niet lang voor ik het lijstje laat voor wat het is en mijn blad verder vol teken. Tevreden kijk ik naar alle kleine tekeningen die samen één grote collage hebben gevormd. Bij het volgen van het verhaal van de tekeningen groeit het idee. Het verbeelden van een moeilijk onderwerp wat ik als geen ander ken; psychiatrie en opnames.

Na enkele weken is er een serie van achttien illustraties geboren die ik bundel onder de naam (on)sterfelijkheid in lijn. Gezamenlijk vertellen deze illustraties hoe ik mijn opname bij de GGZ op achttienjarige leeftijd heb ervaren. De illustraties voelen authentiek en eerlijk. Ze vertellen een oprecht verhaal.

Niet veel later ontvang ik dan ook het goede nieuws van AKV| ST. Joost. Ik mag aankomend studiejaar starten met de studie vormgeving! Het lukt me niet om de illustraties los te laten. Ze voelen als compleet en incompleet.

Nu ik enkele maanden over heb voor mijn nieuwe studie begint besluit ik de illustraties uit te breiden met korte verhalen, dat zal de illustraties compleet maken. De eerste twintig pagina's vullen zich met verhalen. Nee, wederom niet wat ik zoek. Ik ga mijn complete verhaal opschrijven. De mogelijke onderwerpen voor het verhaal schieten direct te binnen. Ik besluit in chronologische volgorde alles te vertellen wat ik nog weet van mijn opname, diagnoses, tijd op afdeling, dieptepunten en hoogtepunten.

Gewoon starten met schrijven, we zien wel waar we uitkomen’ is wat ik mezelf vertel.

Nu, vier maanden later is het boek af geschreven. Het boek is te bestellen middels pre-order via mijn webshop. Het boek is naar verwachting eind augustus verzendklaar.
Momenteel wordt het boek enkel Nederlandstalig uitgegeven.
Benieuwd naar de omslag tekst? Lees dan nog even verder; 

Hi,

Ik ben Samuel, maar jij mag me Sam noemen.
Als achttienjarige werd ik met spoed opgenomen in een psychiatrische zorginstelling. Ik kwam terecht op de afdeling Jong Volwassenen Intensieve Zorg.

Ik was als achttienjarige een jongen die vaak met zichzelf overhoop lag. Elke uitdaging die ik aanging, klein of groot, leek uiteindelijk nooit iets op te leveren.
Alsof het topsport was, probeerden we thuis intensief antwoorden te vinden en de puzzelstukjes op de juiste plek te leggen. We probeerden daarbij de juiste deskundigheid te vinden. Een diagnose, duidelijke oorzaak of begrip vond ik op dat moment verder niet of nauwelijks.

Hoe zet je stappen vooruit in een wereld waarin elke stap als één te veel voelt?

Wil je dan nog wel stappen zetten?

Waar ben ik nu?

In dit boek, de 3e deur, neem ik je mee in wat een bijzondere periode in mijn leven is geweest. Ik vertel je hoe falen en vraagtekens, groeiende wanhoop en hoop kunnen leiden tot het dieptepunt waarin ik mij jaren geleden bevond. Ik wil je graag vertellen over het leven op een psychiatrische afdeling. Onder welke omstandigheden ik daar terecht kwam, hoe mijn diagnose ADD hoopvol maar niet zaligmakend bleek en ook vertel ik je wat ik ontdekt heb en hoe ik nu terugkijk op opname.

Ik schrijf mijn verhaal in tekst en beeld.

Lees je mee?

Sam.

Voor ik het vergeet! Ik heb een selectie gemaakt van tien illustraties die ik op A6 formaat postkaarten heb geprint. Elk van de illustraties verteld een uniek verhaal. De kaarten kun je in de webshop direct bestellen. 
De postkaarten zijn gemaakt van Biotop Naturel. Een papiersoort wat wordt gemaakt van houtresten uit zagerijen, een milieuvriendelijk alternatief.